رباعی شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: این بیت به تمجید از نور و سایه‌ای می‌پردازد که از روی انسان‌های بافضیلت سر چشمه می‌گیرد. نور واقعی که از وجود چنین افرادی تابیده می‌شود، قابل دستیابی از هیچ سیاره یا آسمانی نیست و سایه‌ای که بر جهان عدالت می‌افکند، به اندازه‌ایی است که حتی خورشید هم نمی‌تواند با نور خود برابری کند. به این ترتیب، این اشعار بر ارزش و تکرار ناپذیری وجود نیکوکارانه تأکید دارد.
آن نور که ملک یافت از روی تو فرداز هیچ فلک به دست نتوان آورد
هوش مصنوعی: آن نوری که از چهره تو به وجود آمده و ویژگیهای خاصی پیدا کرده، از هیچ آسمانی به دست نمیآید.
وان سایه که بر زمانه عدلت پوشیدخورشید به نور پیسه نتواند کرد
هوش مصنوعی: سایه‌ای که بر جهان عدالت افکنده شده، خورشید نمی‌تواند به روشنی آن غلبه کند.