رباعی شمارهٔ ۱۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر درباره فراق و اندوه ناشی از آن می‌پردازد. شاعر به این می‌اندیشد که هر شبی که به روزی منتهی نشود، نوعی هدر دادن عمر است. با وجود تمامی دردها و مصیبت‌هایی که تجربه می‌کند، همچنان دلشکسته و ماتم زده به یاد معشوق خود است.
هر تیره شبی که ره به روزی نبردگردن به حساب عمر من برشمرد
هوش مصنوعی: هر شب تاریکی که به روشنایی نمیرسد، در واقع به حساب عمر من ثبت میشود.
با این همه ماتم فراقش دارمگرچه به هزار گونه محنت گذرد
هوش مصنوعی: با وجود تمام اندوهی که بر اثر جداییاش دارم، حتی اگر هزاران درد و رنج دیگر پیش بیاید، هنوز هم به یاد او هستم.