رباعی شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: این ابیات به توصیف بوطالب نعمت، که نماد فردی با روحیه‌ای پر از عشق و بی‌نیازی از دنیا است، می‌پردازد. او هرگز غم و دردهای این جهان را نمی‌چشد و هر کسی که به او روی آورد، به طمع و حرص دامن‌زده می‌شود. در واقع، این شعر بر اهمیت روحانی و معنوی بر دنیاست.
بوطالب نعمه آن جهانی همه مردهرگز غم این جهان خونخواره نخورد
هوش مصنوعی: بوطالب، نعمتهایی که در آن جهان وجود دارد را میداند و هر مردی که به او متکی باشد، هرگز نگران غم و اندوه این جهان پرآشوب نخواهد بود.
هر طالب نعمت که بدو روی آورداز نام پدر دامن حرصش پر کرد
هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال نعمت و خوشبختی باشد، زمانی که به شخصی روی میآورد، با نام پدرش از حرص و آرزوهایش پر می‌شود.