رباعی شمارهٔ ۱۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر آرزو می‌کند که شب مانند روز روشن شود و پرده‌های تاریکی کنار برود. او می‌خواهد از دست شب و روز فرار کند، به ویژه کسانی که مثل او شب‌های دشواری را تجربه کرده‌اند. به عبارتی، شاعر به دنبال رهایی از سختی‌ها و تاریکی‌های زندگی است.
صد پرده شبی فلک ز من برداردتا روز چو شب زپرده بیرون آرد
هوش مصنوعی: شب، آسمان صد پرده را از من کنار بزند تا صبح وقتی که شب پردهها را کنار میزند، من نیز در این نور بیرون بیایم.
از دست شب و روز به شب بگریزدهر کس که چو روز من شبی بگذارد
هوش مصنوعی: هر کسی که مثل من شب را تجربه کند، از دست شب و روز فرار می‌کند.