رباعی شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وفاداری و یادآوری عهد و پیمان می‌پردازد. او می‌گوید که کسی که در سختی‌ها و خوشی‌ها فراموش کند، نمی‌تواند به کسی اعتماد کند. سپس با خطاب به محبوبش از او می‌خواهد که به وفای خود ادامه دهد، زیرا هنوز نشانی از او در دلش باقی است.
خود عهد کسی کسی چنین بگذاردکاندر بد و نیک هیچ یادش نارد
هوش مصنوعی: اگر کسی قول و تعهدی را به عهده بگیرد، باید بداند که در مواقع خوب و بد نباید فراموشش کند و از یاد ببرد.
جانا ز وفا روی مگردان که هنوزخاک در تو نشان رویم دارد
هوش مصنوعی: عزیزم، خواهش میکنم از وفایت دست نکش و روی خود را از من برنگردان، زیرا هنوز وجودم تحت تأثیر توست و ردپای تو در من باقی مانده است.