رباعی شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: شعر درباره زیبایی و جذابیت محبوبی است که بوی بنفشهای را به یاد میآورد. این احساس شادابی و خوشحالی ناشی از دیدن صورت محبوب است که حتی در گل غنچه نمیگنجد و نماد عشق و زیبایی اوست.
باد سحری گذر به کویت داردزان بوی بنفشهزار مویت دارد
هوش مصنوعی: باد صبحگاهی به کوچهی تو میگذرد و بوی خوش بنفشههای مویت را با خود حمل میکند.
در پیرهن غنچه نمیگنجد گلاز شادی آنکه رنگ رویت دارد
هوش مصنوعی: در لباس غنچه جایی برای گل وجود ندارد، زیرا شادی کسی که رنگ چهرهات را دارد، بسیار بیش از اینهاست.