رباعی شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالتی از بیننده‌ای می‌پردازد که با دیدی عمیق و تیزبین، زندگی را مشاهده می‌کند. او در حالی که دچار لذت و مستی است، به خواب می‌رود و به همین ترتیب زندگی را می‌گذراند. شاعر به تأکید می‌گوید که تا زمانی که جان دارد، از تلخی‌های زندگی دست نخواهد کشید، زیرا این تلخی‌ها به نوعی مزه شیرینی را برای جان فراهم می‌کنند.
بیننده که چشم عاقبت‌بین داردمی خوردن و مست خفتن آیین دارد
هوش مصنوعی: کسی که چشمش به آینده و عاقبت کارهاست، میفهمد که زندگی چگونه باید سپری شود و در آن حالت، خوردن و خوابیدن برایش تبدیل به یک روش و آیین میشود.
تا جان دارم به دست برخواهم داشتتلخی که مزاج جان شیرین دارد
هوش مصنوعی: تا زمانی که زنده هستم، تلخیهایی را که روح من را شیرین می‌کند، با دستانم در دست خواهم داشت.