رباعی شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات و دشواری‌های خود در زمینه ملک و زمین صحبت می‌کند. او می‌گوید که در این عرصه، اگر کمی به او توجه نشود، دچار مشکلاتی می‌شود. او به غیرت و هنرهایش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که گویی آرامش و آگاھی‌اش به پایان می‌رسد. شاعر ضمن درخواست از کسی به نام بوطالب، آرزو دارد که دستی حمایتی به او دهد و او را از این وضعیت نجات دهد.
در عرصهٔ ملکی که کمی نپذیردبا چند هنر کز چو منی نگزیرد
هوش مصنوعی: در دنیای مادی، جایی نیست که با کمبودهایی روبرو نشوم و هنری که از من برمیآید، نمیتواند نادیده گرفته شود.
خورشید فراغتم فرو می‌میردبوطالب نعمه کو که دستم گیرد
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از احساس ناامیدی و کمبود یاری سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که لحظات خوشی که برایش باقی مانده، در حال از بین رفتن است و به دنبال فردی میگردد که بتواند به او کمک کند و دستش را بگیرد. این درخواست برای حمایت و همراهی نشاندهنده تنهایی و نیاز به عشق و دوستی است.