رباعی شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت عشق و معشوق اشاره دارد. معشوق با چهره خود دلداری و محبت را به جهان هدیه می‌دهد و زلف‌های او همچون زره‌ای حفاظت‌کننده از عشق هستند. نگاه معشوق زبان دل را به سخن می‌آورد و لب‌های او به شیرینی شکر، روح را نوازش می‌دهد.
روی تو به دلبری جهان می‌گیردزلف تو زره‌گری از آن می‌گیرد
هوش مصنوعی: چهره زیبایت دلها را مجذوب میکند و موهایت مانند زره‌ای است که از آن، مهارت زیبایی به دست آمده است.
جزعت به نظر زبان دل می‌بنددلعلت به شکر طوطی جان می‌گیرد
هوش مصنوعی: جزع تو باعث میشود که دل با زیبایی تو صحبت کند و نمایانگر تو، جان کوه را به شکرگزاری وامیدارد.