رباعی شمارهٔ ۱۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به دل می‌گوید که چرا باید به زیبایی‌های ظاهری و فریب‌های دنیوی دل خوش کند، در حالی که پای او در گل و رسوبات گرفتار است. شاعر خواسته است که انسان از وابستگی به این توهمات و چیزهای بی‌ارزش رها شده و مانند یک کودک از اشتباهات خود درس بگیرد.
ای دل چه کنی به عشوه خود را خرسندپای تو فرو گلست و این پایه بلند
هوش مصنوعی: ای دل، چکار میکنی؟ به زیبایی خود میبالید، در حالی که پای تو در گل است و تو به مقام بلندی رسیدهای.
بالغ شده‌ای ببر زباطل پیوندچون طفل زانگشت مزیدن تا چند
هوش مصنوعی: به سن بلوغ رسیدهای، از نادرستیها دوری کن؛ همانطور که یک کودک نمیتواند همیشه به انگشت خنک کنندهاش دل ببندد.