رباعی شمارهٔ ۱۵۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به لحظه‌ای اشاره می‌کند که عشق محبوبش را درک می‌کند. در آن لحظه، دل او تمام وابستگی‌ها را رها می‌کند و صبر و تحملی که برای محبوبش داشته، دیگر از بین رفته است. به طور کلی، شعر بیان‌گر شدت احساسات عاشقانه و دگرگونی‌هایی است که عشق در دل انسان به وجود می‌آورد.
آن روز که جان نامهٔ عشق تو بخوانددل دست زجان بشست و دامن بفشاند
هوش مصنوعی: روزی خواهد رسید که وقتی دل برای عشق تو دلنوشتهاش را بخواند، از جانش دل خواهد کند و به عشق تو کاملاً بیاعتنا خواهد شد.
وان صبر که خادمت بدان آسودیآن نیز بقای عمر تو باد نماند
هوش مصنوعی: صبر تو که موجب آرامش من شده، برای ادامه زندگیات هم باید پایدار باشد و از بین نرود.