رباعی شمارهٔ ۱۵۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساس عمیق خود نسبت به دوستی و جدایی اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی دوستی به او پشت می‌کند، او نمی‌تواند آرام بنشیند و انتظار روز جدایی را بکشد. شاعر از حالت غم و ماتمی که در دلش وجود دارد می‌گوید و این احساس را بیان می‌کند که با این وضع دیگر قلبش توانایی تحمل ندارد.
خوی تو ز دوستی چو دامن بفشاندننشست که تا به روز هجرم ننشاند
هوش مصنوعی: اگر دوستی تو دامن خود را رها کند، من هم در روز جدایی نخواهم نشینم و آرام نخواهم گرفت.
گویی که اگر چنین بمانی چه کنمدل ماتم جان نداشت دیگر چه بماند
هوش مصنوعی: به نظر میرسد اگر همینطور ادامه بدهی، چه کنم که دلِ بسیار غمگین و زجرکشیدهام دیگر چیزی برای تحمل ندارد و نمی‌تواند بیشتر از این تحمل کند.