رباعی شمارهٔ ۱۶۸
هوش مصنوعی: شاعر بیان میکند که در زندگی تنها نیازهای او باقی مانده و دیگر چیزی در کیسه عقل او نیست. او از روی احساس و اندوه گاهی خوشحال میشود، اما آن خوشحالی نیز از اشکهایش محو میشود. به طور کلی، این ابیات حس کمبود و غم درونی او را نشان میدهد.
ما را به جز از نیاز هیچ چیز نمانددر کیسهٔ عقل نقد تمییز نماند
هوش مصنوعی: ما هیچ چیز جز نیاز در دامن عقل خود نگه نداشتیم و هیچ توانایی در تمییز و تشخیص امور از یکدیگر نداریم.
گه گاه به آب دیده دلخوش شدمیچندان بگریستم که آن نیز نماند
هوش مصنوعی: گاهی با اشکهای خودم کمی از غمهای دل را تسکین میدادم، اما آنقدر گریه کردم که دیگر هیچ چیزی از آن باقی نماند.