رباعی شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی‌های بهار سخن می‌گوید. او توصیف می‌کند که دوستان و یاران، مانند گل‌ها، با بهار به دنیا آمده و هرکدام به مدت کوتاهی رنگ و طعم خاصی به زندگی می‌دهند. اما پس از آن، به تدریج، هر یک از آن‌ها به تنهایی از بین می‌روند. این تصویرگری احساس گذرا بودن و زودگذر بودن زیبایی زندگی را به نمایش می‌گذارد.
یاران به جهان چشم چو گل بگشادندهر یک دو سه روز رنگ و بویی دادند
هوش مصنوعی: دوستان با زیبایی و شادابی خود در دنیا حضور یافتند و هر کدام به مدت چند روز عطر و رنگ خاصی را به زندگی اضافه کردند.
چون راست که بر بهار دل بنهادندازبار یگان یگان فرو افتادند
هوش مصنوعی: وقتی که حقیقت و واقعیت بر دل بهارین قرار گرفت، افراد به صورت تکی و جداگانه به زمین افتادند.