رباعی شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از عشق و صبر صحبت می‌کند. او به نوعی دلتنگی و امید اشاره دارد، به این معنا که با عشقش یکی شده و از او جانی تازه می‌گیرد. همچنین از صبرش می‌خواهد که در سختی‌ها او را یاری کند و از او نمی‌خواهد که بگوید چگونه این تحمل را خواهد داشت. در واقع، شاعر به مبارزه با مشکلات احساسی اشاره می‌کند و از صبرش طلب کمک می‌کند.
زان پس که دل و دیده بر من سپرندبا عشق یکی شوند و آبم ببرند
هوش مصنوعی: پس از آنکه دل و چشمم به من پناه آوردند، عشق آنقدر قوی میشود که وجودم را در بر می‌گیرد و مرا از بین میبرد.
صبرا به تو آیم غم کارم بخوریای صبر نگویی که ترا با چه خورند
هوش مصنوعی: ای صبر، من به تو پناه میآورم که مشکلاتم را بخوری. نگو که با من چه میکنی!