رباعی شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که موی معشوق به رنگ عنبر و لب‌های او همچون نهالی از عسل و شکر است. همچنین، به گل‌هایی اشاره می‌کند که در باغ، به خاطر زیبایی او می‌رویند اما در مدت کوتاهی پژمرده می‌شوند. در نهایت، تصویر جذابی از عشق و زیبایی را به تصویر می‌کشد.
زلف تو مصاف عنبر تر شکندلعل تو نهال شهد و شکر شکند
هوش مصنوعی: موهای تو مانند عطر خوشبوی عنبر هستند که اگر لمس شوند، زیبایی و جذابیت تو را بیشتر میکنند. لب‌های تو هم مانند درختی از عسل و شکر، شیرینی و لذت را به ارمغان میآورند.
گل کیست که با رخ تودر باغ آیدوانگه دو سه روز خویشتن برشکند
هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی و عدم ماندگاری گلها اشاره دارد. بیان می‌کند که چه کسی میتواند با چهره زیبای تو در باغ بیاید و سپس در چند روز بعد خود را از بین ببرد. به نوعی این شعر بر لحظههای زودگذر زیبایی تأکید می‌کند و نشان میدهد که زیباییها مدت زیادی در دسترس نیستند.