رباعی شمارهٔ ۱۷۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از دلبری صحبت میکند که دل او را از وی دور کرده و با زلفهای کمانیاش او را در دنیایی از سخن و خیال غوطهور ساخته است. امروز که به زیبایی و چین زلف او پی برده، این زیبایی همچنان او را از خود دور میکند.
دلدار دل مرا ز من باز افکندوز زلف کمانم به سخن دور افکند
هوش مصنوعی: عاشق من، دل مرا از من جدا کرد و با صحبتهای شیرینش، مرا از زنجیرهای موی خود دور نمود.
امروز که پی به چین زلفش بردمبرد از پس گوش خویشتن دور افکند
هوش مصنوعی: امروز متوجه زیباییهای زلف او شدم و از خوشحالی، موهایم را از پشت گوشم کنار زدم.