رباعی شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلبر خود سخن می‌گوید که با نگاهی به او، جانش را می‌گیرد و به دنیای دیگری می‌برد. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که اگرچه صبر کردن برای دلش ممکن است، اما فقط برای چند روز می‌تواند جانش را تحمل کند و متحمل شود. احساساتی عمیق و دردناکی در این ابیات نهفته است.
دلبر چو ز من قوت روان باز افکنددل صحبت من بدان جهان باز افکند
هوش مصنوعی: وقتی محبوب من از من دور میشود و روح من را تضعیف می‌کند، دل من به خاطر آشنایی با او، به دنیای دیگری رو میآورد.
صبر از پی دل هم شدنی بود ولیکروزی دو سه از برای جان باز افکند
هوش مصنوعی: صبر برای دل امکانپذیر بود، اما بعد از چند روز، جان را به حال خود رها کرد.