رباعی شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از دوری معشوق و سختی‌های زمانه سخن می‌گوید. او به دوستش می‌گوید که خوشحالی‌اش به خاطر وصل، او را در دام فراق و مشکلات زندگی گرفتار کرده است. شاعر همچنین آرزو می‌کند که دوستش روزهای سختی را تجربه نکند و از حسرت‌های او آگاه باشد.
خوش خوش چو مرا دم تودر دام افکنددر دست فراق و پای ایام افکند
هوش مصنوعی: وقتی که تو با لبخند و خوشی به من نزدیک شدی، مرا در دامی از جدایی گرفتار کردی و به چنگال زمان سپردی.
ای دوست بدین روز که دشمنت مبادمن سوخته دل را طمع خام افکند
هوش مصنوعی: ای دوست، امیدوارم این روزها برای تو دشواری نباشد. من که دلbroken و آشفتهام، نباید به چیزهای بیهوده دل ببندم.