رباعی شمارهٔ ۱۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، گلها وقتی به باغ میآیند، زیبایی و جلوهای خاص به فضا میبخشند. آنها قبل از شکفتن، کمی ناز و کرشمه میکنند و زمانی که به جهان مینگرند، از شرم و زیوری که دارند، گلبرگهای خود را باز میکنند.
گلها چو به باغ جلوه را ساز کنندوز غنچه نخست هفتهای ناز کنند
هوش مصنوعی: وقتی گلها در باغ خود را زیبا نشان میدهند، از غنچه که تازه شکفته شده، یک هفته ناز و زیبایی میکنند.
چون دیده به دیدار جهان باز کننداز شرم رخت ریختن آغاز کنند
هوش مصنوعی: زمانی که چشمها به تماشای زیباییهای دنیا باز میشوند، از شرم و حیا، چهرههایشان از سر ذوق و شوق میریزد.