رباعی شمارهٔ ۱۸۶
هوش مصنوعی: این شعر به ارتباط انسان با دنیای اطرافش اشاره دارد. بیان می‌کند که وقتی انسان به حالت نشسته در کنار دیگران قرار می‌گیرد، باید با آن‌ها به همان شیوه رفتار کند. همچنین، در حالتی که انسان برمی‌خیزد، ممکن است با مشکلات و ستم‌ها مواجه شود. در کل، شعر به اهمیت حالت و رفتار در زندگی و تأثیر آن بر اطرافیان اشاره دارد.
گردون چو نشست و خاست تو می‌بیندبا خلق همان شیوه چرا نگزیند
هوش مصنوعی: زمانی که آسمان تغییر می‌کند و به حالتهای مختلف در میآید، تو نیز با مردم همانند آن‌ها در رفتار و کردار خودت را نشان میدهی؛ پس چرا باید انتخاب دیگری کنی؟
چون بنشینی باد سخا برخیزدچون برخیزی گرد ستم بنشیند
هوش مصنوعی: وقتی تو در آرامش و راحتی نشستهای، هوای سخاوت و generosity به اوج میرسد، اما زمانی که از جا بلند شوی و فعالیت کنی، مشکلات و ستم‌ها به سراغت میآیند و تو را درگیر میکنند.