رباعی شمارهٔ ۱۹۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از درد فراق و غم ناشی از دوری محبوب خود سخن می‌گوید. او به شدت احساساتی است و چشمانش پر از اشک و خون شده است. هر قطره‌ی خون او مانند دانه‌ای بر سر سوزن، کوچک و در عین حال پرمعناست. این شعر به خوبی حس ناامیدی و عاطفی شدید شاعر را به تصویر می‌کشد.
دوشم ز فراق تو همه شیون بودچشمم چو پر از خون شده پرویزن بود
هوش مصنوعی: دیشب به خاطر دوری تو همه جا را پر از گریه و زاری کردم. چشمانم مانند پرویزن (پروایز) شده بود و پر از اشک و خون بود.
بر هر مژه خونی که مرا درتن بودچون دانهٔ نار بر سر سوزن بود
هوش مصنوعی: هر قطرهای از اشکی که به خاطر من از چشمانم ریخته شده، مانند دانه‌ای آتشین است که بر نوک سوزنی نشسته باشد.