رباعی شمارهٔ ۱۹۵
هوش مصنوعی: این شعر نشان دهنده‌ی احساس درد و ناراحتی شاعر در روز عید است. او می‌گوید که قلبش در این روز شاد نیست و به جای خوش حالی، تنها سوز و غم را احساس می‌کند. شاعر به بی‌خبران می‌گوید که روز عید برای او روز شادمانی نیست و تنها یادآور سوختگی دلش است.
بر عید رخت دلم چو پیروز نبوداز عید دل سوخته جز سوز نبود
هوش مصنوعی: وقتی بر چهره تو عید و شادی نیست، دل من هم شاد نیست و فقط دردی در دل سوختهام احساس میکنم.
گویند که چون گذشت روز عیدتای بی‌خبران چو عید خود روز نبود
هوش مصنوعی: میگویند که ای بی‌خبران، زمانی که روز عیدت سپری شود، دیگر عید تو روز نبوده است.