رباعی شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات نویسنده درباره خدمت به کسی می‌پردازد. او در گذشته با عشق و احترام به خدمت فرد مورد نظر پرداخته است، اما امروز که دیگر رنگ و رونق و زیبایی را نمی‌بیند، ناامید شده و از امید به آینده دست می‌کشد. نویسنده احساس یأس و نامیدی را در مقایسه با روزهای گذشته‌اش بیان می‌کند.
آن روز که بنده خاک خدمت بوسیدبر خدمت تو هیچ سعادت نگزید
هوش مصنوعی: روزی که من به خاک پای تو بوسه زدم و به خدمتت تواضع کردم، هیچ خوشبختی و سعادتی را از دست ندادم.
وامروز چو رنگ و رونق خویش ندیدابرام به خانه برد و امید برید
هوش مصنوعی: امروز که ابراهیم رنگ و زیبایی خود را ندید، نا امید به خانه برگشت.