رباعی شمارهٔ ۲۰۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از درد و رنجی که زندگی به او تحمیل کرده سخن می‌گوید و احساس ناامیدی می‌کند. او می‌گوید که زمانه (فلک) پرده رازهایش را برداشته و امیدش را از او گرفته است. در نهایت، به دل خود توصیه می‌کند که از این وضعیت فاصله بگیرد، زیرا به نظرش راهی برای فرار از این درد وجود ندارد.
بیداد فلک پردهٔ رازم بدریدتیمار جهان امیدم از جان ببرید
هوش مصنوعی: آسمانِ بیرحم راز دل من را فاش کرد و نگرانیهای دنیا جانم را از من گرفت.
ای دل پس ازین کناره‌ای گیر و بروکین کار مرا کناره‌ای نیست پدید
هوش مصنوعی: ای دل، از این به بعد جدا شو و برو، زیرا برای من هیچ راه فراری از این مشکل وجود ندارد.