رباعی شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت زلف معشوق اشاره میکند و میگوید که این زیبایی باعث آشفتگی دل و جان او شده است. او به عواقب خطرناک این جذابیت اشاره میکند و از پیامدهای سخت آن در روز قیامت سخن میگوید.
زلف تو که در فتنه کنون میآیداز غارت جان و دل نمیآساید
هوش مصنوعی: زلفهای تو که اکنون در آشفتگی است، راحت جان و دل را با زیبایی خود غارت میکند و آرامش نمیدهد.
وای از شب زلف تو که گر کار اینستبس روز قیامت که جهان آراید
هوش مصنوعی: وای بر من از شب زلف تو، که اگر اینگونه باشد، در روز قیامت نیز جهان به هم خواهد ریخت.