رباعی شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد جدایی پرداخته است. شاعر از وصل معشوقی که از دل سنگی بیرون می‌آید صحبت می‌کند، و در تجسم خیالی او را درک می‌کند. همچنین، با بی‌تابی از جدایی و رنگ و بوی خون سخن می‌گوید، که نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات و آسیب‌دیدگی ناشی از فاصله از معشوق است.
وصل تو که از سنگ برون می‌آیددر کوکبهٔ خیال چون می‌آید
هوش مصنوعی: وصل تو که از سنگ برون می‌آید، یعنی ارتباط و نزدیکی با تو، مانند طراوتی که از دل کوه بیرون می‌آید، در عالم خیال چگونه شکل میگیرد و به وجود می‌آید.
با هجر همی‌گوید ازین رنگرزیمن می‌دانم که بوی خون می‌آید
هوش مصنوعی: با دوری از محبوب، میفهمم که این رنگآمیزی نشانهی چیزی تلخ و دردناک است و بوی خون به مشام میرسد.