رباعی شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره لذت‌های زندگی و عشق است. شاعر از می و خوشی‌های روزگار سخن می‌گوید و به جدایی و غم ناشی از آن اشاره می‌کند. او به زمان می‌گوید که هر دو لحظه شاد و غم‌انگیز مشابه یکدیگرند و در نهایت حاضر است جان خود را برای بازگشت به لحظات خوش و دیدار یار فدای کند.
دی ما و می و عیش خوش و روی نگاروامروز غم جدایی و فرقت یار
هوش مصنوعی: دیروز لحظات خوشی را در کنار معشوق و همچنین نوشیدن شراب سپری کردیم، اما امروز با غم جدایی و فراق یار مواجه هستیم.
ای گردش ایام ترا هر دو یکیستجان بر سر امروز نهم دی باز آر
هوش مصنوعی: ای ایام و روزها، تو با من یکی هستی. من جانم را برای امروز فدای تو میکنم و از تو میخواهم که دوباره آن روزها را برگردانی.