رباعی شمارهٔ ۲۲۹
هوش مصنوعی: این اشعار به احساس تنهایی و غم عمیق انسان اشاره دارد. شاعر می‌پرسد که این همه غصه و غم را با که تقسیم کنیم و با که درد دل کنیم، در حالی که هیچ‌کس را ندارد که بتواند در این دلتنگی‌ها شریک شود. در نهایت، او احساس می‌کند که تنها و بی‌کسی تمام عمرش را سپری می‌کند.
ما این همه غم با که گساریم آخروین غصه دمی با که برآریم آخر
هوش مصنوعی: ما این همه غم را با چه کسی در میان بگذاریم و این ناراحتی بزرگ را چطور میتوانیم از دل بیرون کنیم؟
کس نیست که با او نفسی بتوان زدتنها همه عمر چون گذاریم آخر
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نیست که بتوان با او لحظهای صحبت کرد، پس چطور میتوانیم تمام عمر را تنها بگذرانیم؟