رباعی شمارهٔ ۲۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لطافت ماه و جان اشاره دارد. شاعر از ماه می‌خواهد تا خود را آشکار کند و از او می‌پرسد که کجاست. او ماه را به عنوان نمادی از زیبایی و جانش را نیز به عنوان چیزی لطیف و زیبا توصیف می‌کند. در نهایت، این شعر احساس دلتنگی و جستجوی زیبایی را به تصویر می‌کشد.
ای ماه تمام برنیایی آخرجانی که همی رخ ننمایی آخر
هوش مصنوعی: ای ماه زیبا، چرا از ما پنهانی و نشان نمیدهی؟ تو تمام نور و زیبایی هستی و ما در انتظار یک glimpse از تو هستیم.
چون جان به لطافت و چو ماهی به جمالجان من و ماه من کجایی آخر
هوش مصنوعی: روح من به نرمی و زیبایی شبیه به ماه است، حالا تو کجا هستی ای ماه من؟