رباعی شمارهٔ ۲۳۶
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از چرخ فلک و ناپایداریهای زندگی گلایه میکند و از جوانی و بخت خود مینالد. او عمر خود را فرار میبیند و به مرگ اشاره میکند که در سختیها دستش را بگیرد تا از غم و رنج برهاند.
ای چرخ نفور از جفای تو نفیروی بخت جوان فغان از این عالم پیر
هوش مصنوعی: ای گردش روزگار، من از ظلم و بیرحمی تو به ستوه آمدهام. جوانیام دچار بدبیاری و ناملایمات شده و آه و نالهام از این دنیای کهن برمیخیزد.
ای عمر گریزان ز توام نیست گزیروی دست اجل ز دست غم دستم گیر
هوش مصنوعی: ای عمر، راه فرار از تو ندارم، پس تو هم از من نگریز. ای مرگ، از چنگ غم به یاری من بیا و دست مرا بگیر.