رباعی شمارهٔ ۲۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شمع میخواهد که اگر در جستجوی گفتوگو با اوست، به خاطر دوری و خستگی راه، شب به نزد او بیاید تا با هم نماز بخوانند. شاعر به زیبایی و لطافت اشاره کرده و میخواهد که شمع به آرامی و با ناز نزد او بیاید.
گر در طلب صحبتم ای شمع طرازدوش آبله کرد پایت از راه دراز
هوش مصنوعی: اگر به دنبال همصحبتی هستی، ای شمع، بخاطر اینکه پاهایت را از راه طولانی آسیب زدهام.
امشب بر من بیای تا بانگ نمازچون آبله بردست همی باش به ناز
هوش مصنوعی: امشب به دیدنم بیا، تا صدای نماز مانند آبی که روی دست میچکد، به آرامی و با زیبایی به گوش برسد.