رباعی شمارهٔ ۲۴۶
هوش مصنوعی: این بیت به توصیف احساسات عمیق و متناقض عاشقانه می‌پردازد. شاعر به دل خود اشاره می‌کند که در کنار شمع عشق، اشک و غم را آغاز کرده است. عشق را به عنوان یک پدیده کهنه معرفی می‌کند که دوباره تازه شده و محنت‌هایی که به نظر می‌آمدند گذرا، دوباره به یادآورده شده‌اند. این ابیات نمایانگر پیچیدگی‌های عشق و غم ناشی از آن است.
ای دل بخریدی دم آن شمع طرازوی دیده حدیث گریه کردی آغاز
هوش مصنوعی: ای دل، تو به خاطر آن شمع زیبا دل باختهای و از چشمانت به یادگریهها سخن گفتهای.
ای عشق کهن ناشده نو کردی دستوی محنت ناگذشته آوردی باز
هوش مصنوعی: ای عشق قدیمی، که تو را نو و تازه مینگرم، دوباره با درد و رنجی که هرگز به پایان نرسیده است، روبرو شدم.