رباعی شمارهٔ ۲۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق غم و اندوه می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که غم و اندوه، تنها حسی است که در خانه‌اش جای دارد و در وجودش حس غم را می‌بیند. هنگامی که صبح زیبایی معشوق می‌تابد، احساس می‌کند که این زیبایی به نوعی از غم شبانه ناشی می‌شود. در کل، شاعر رابطه‌ای میان زیبایی و غم را به تصویر می‌کشد.
در منزل دل غم تو می‌آید و بسدر سکنهٔ جان غم تو می‌باید و بس
هوش مصنوعی: در خانه دل تنها غم تو وجود دارد و بس، و در وجود جان هم فقط غم تو باید باشد و هیچ چیز دیگری.
تا صبح جمال فتنه‌زای تو دمیدگویی که ز شب غم تو می‌زاید و بس
هوش مصنوعی: تا صبح چهرهی جذاب تو نمایان شد، گویی تنها غم شب گذشته، زاییدهی دلتنگیهای تو است و بس.