رباعی شمارهٔ ۲۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش ماه و زیبایی آن پرداخته و آن را با خسروان و سکندر بزرگ مقایسه می‌کند. گویا شاعر این ماه را در زیبایی و قدرت بی‌همتا می‌داند و خواستار آن است که به ویرانه‌های دل بنده، نوری ببخشد. به نوعی، شاعر به زیبایی‌های آسمانی اشاره دارد و آرزومند است که آن زیبایی به زندگی‌اش تابیده شود.
ای ماه رکاب خسرو گردون رخشوی ملک‌ستان سکندر گیتی‌بخش
هوش مصنوعی: ای ماه، تو همانند اسب خسرو آسمان هستی و چهرهات مانند سرزمین سکندر، که جهان را بخشیده است.
در ملک خدای ملک چون بلخ تو نیستبرگرد و به بنده بخش ویرانهٔ وخش
هوش مصنوعی: در سرزمین خداوندی، جایی مانند بلخ وجود ندارد. پس برگرد و به بندگان خود، ویرانه‌های وخش را ببخش.