رباعی شمارهٔ ۲۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ظلم و سختیهای زندگی اشاره دارد و احساس ناامیدی خود را بیان میکند. او میگوید که از ظلم و بدیهای دنیا نمیتواند رهایی یابد و تا وقتی که گرفتار این دنیای پر از مشکل است، آرامش نخواهد داشت.
زین رنگ برآوردن بر فور فلکخون شد دلم و نیافتم غور فلک
هوش مصنوعی: از آنجا که آسمان رنگی گرفته، دلم پر از درد و اندوه شده و نتوانستهام عمق آسمان را درک کنم.
در جمله گزیر نیست از جور فلکتا رخت برون نبردی از دور فلک
هوش مصنوعی: در هیچ حالتی نمیتوان از ظلم و ستم زمانه گریخت، مگر اینکه تو از دوری و جدایی آن رهایی یافته باشی.