رباعی شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به سرعت گذر عمر و زوال آن اشاره می‌کند و از دنیای خیال و درد دل سخن می‌گوید. او از حسرت و غم دل خود می‌نویسد که همچون دشت وسیعی از درد است و آن را با طشتی پر از خون دل تشبیه می‌کند، به نوعی به بیان احساسات عمیق و دردناک خود در مواجهه با زندگی و گذر زمان پرداخته است.
زین عمر به تعجیل دوان سوی زوالدانی که جهان چه آیدم پیش خیال
هوش مصنوعی: در این زندگی، چنان با شتاب به سمت زوال و نابودی میروم که میدانی در خیال و تصورم دنیا چه حالتی به خود خواهد گرفت.
دشتی آید ز درد دل میلامیلطشتی آید ز خون دل مالامال
هوش مصنوعی: دشت پر از درد و غمها به وجود میآید و کوزهای پر از خون دل جمع میشود.