رباعی شمارهٔ ۲۷۸
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت بیان می‌کند که در دوران جدایی (هجر) از عشق، به خاطر خیال معشوق می‌سوزد و در زمان وصال، به دلیل ترس از از دست دادن او دوباره می‌سوزد. به عبارتی، وضعیت پروانه‌ای است که همواره در حال سوختن است؛ در جدایی از عشق نمی‌سوزد، اما در نزدیکی و وصال به خاطر ترس از زوال و جدایی مجدد، دچار سوختن می‌شود.
در هجر همی بسوزم از شرم خیالدر وصل همی بسوزم از بیم زوال
هوش مصنوعی: در دوری تو به شدت دلم می‌سوزد از فکری که به یاد تو دارم و در نزدیکیات نیز به خاطر ترس از اینکه این لحظهها از دست بروند، احساس سوخته شدن دارم.
پروانهٔ شمع را همین باشد حالدر هجر نسوزد و بسوزد ز وصال
هوش مصنوعی: پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود، در غم جدایی نمی‌سوزد، بلکه فقط از وصال و نزدیکی می‌سوزد.