رباعی شمارهٔ ۲۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اندیشه درباره گذر زمان و ارزش لحظه‌ها می‌پردازد. او به طور نمادین به شب تیره اشاره می‌کند و با شکرگزاری به یاد روزهای گذشته می‌افتد. غم و درد عمر را نیز در این فرآیند احساس می‌کند و به اهمیت غنیمت شمردن روزهای گذشته توجه دارد.
روزی که به حیلت به شب تیره برممی‌گویم شکر و باز پس می‌نگرم
هوش مصنوعی: روزی که با ترفندی به تاریکی شب قدم میگذارم، شکرگزاری میکنم و دوباره به عقب نگاه میکنم.
بنگر که ز عمر در چه خون جگرمتا روز گذشته را غنیمت شمرم
هوش مصنوعی: به دقت نگاه کن که چه اندازه از عمرم را با درد و رنج سپری کردهام، تا بتوانم روزهایی که باقی مانده را ارزشمند بشمارم.