رباعی شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از جذابیت و زیبایی طرف مقابل صحبت میکند که دل و جان او را در خطر انداخته است. با وجود ترس از دوری، او میخواهد لحظهای از زیبایی و حضور آن شخص بهرهمند شود و به یاد او نگاه کند.
زلف تو دلم برد و به جان در خطرمگیرم که ز بیم پی به زلفت نبرم
هوش مصنوعی: زلفهای تو دل مرا دزدیده و جانم در خطر است. اما از شدت ترس نمیتوانم به زلفهای تو نزدیک شوم.
باری دمی از زیر کله بیرون کنچندان که ز دور در دل خود نگرم
هوش مصنوعی: لحظهای از زیر سر خود بیرون بیا و نگاهی به دل خود از دور بینداز.