رباعی شمارهٔ ۳۰۷
هوش مصنوعی: این شعر از درد و longing در رابطه با عشق و وصال سخن می‌گوید. شاعر از دل و جان خود اشاره می‌کند که از دوری معشوق رنج می‌برد و به خاطر عدم حضور او، احساس تنهایی و بی‌پناخی می‌کند. در نهایت، احساسات شدید او نشان‌دهنده‌ی عمیق‌ترین احساسات انسانی در مواجهه با عشق و فراق است.
ای دل ز وصال تو نشانی دارموی جان ز فراق تو امانی دارم
هوش مصنوعی: ای دل، من از وصل تو یاد و نشانی دارم و ای جان، من به خاطر جدایی تو، آرامش و امانی دارم.
بیچاره تنم همه جهان داشت به توواکنون به هزار حیله جانی دارم
هوش مصنوعی: عزیزم، بدن من که همه وجودش را به تو اختصاص داده بود، اکنون به دلایلی مختلف و با هزاران ترفند، فقط جانم را دارم.