رباعی شمارهٔ ۳۰۹
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و محبت عمیق بیانگر احساس شاعر نسبت به محبوبش است. شاعر می‌گوید که اگر قلم را بردارد تا نام محبوب را بنویسد، به یاد او در هر قدم که بردارد، او را در نظر دارد. او تنها به چهره محبوبش توجه دارد و حتی اگر تمام عمرش را از دنیا بگیرد، باز هم آن چهره را از یاد نخواهد برد. در واقع، این شعر نشان‌دهنده وابستگی و ارادت شدید شاعر به محبوب است.
نام تو نویسم ار قلم بردارمکوی تو گذارم چو قدم بردارم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم نام تو را بنویسم، قلم را برمیدارم و وقتی که قدم میزنم، راهت را پیش میگیرم.
جز روی ترا نبینم ای جان جهاندر عمر خود ار دیده ز هم بردارم
هوش مصنوعی: جز چهره تو را نمیبینم، ای جان جهان. در تمام عمرم، اگر چشمانم را ببندم هم، تو را از یاد نخواهم برد.