رباعی شمارهٔ ۳۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و ارادت خود به محبوبش اشاره می‌کند و به این نکته تأکید می‌کند که هرچقدر هم که کم‌ارزش باشد، افتخار دارد که در مدح او سخن بگوید. او همچنین بیان می‌کند که در هر زمان و موقعیتی باید در خدمت محبوبش باشد و حضورش را لازم می‌داند.
من بنده که کمتر سگ کویت باشماین بس باشد که مدح‌گویت باشم
هوش مصنوعی: من که به خودم هم باور ندارم، همین که بتوانم از تو تعریف کنم برایم کافی است.
اقبال نیم که سال و ماه و شب و روزواجب باشد که پیش رویت باشم
هوش مصنوعی: من هر لحظه و در هر زمانی نیاز دارم که تو در کنارم باشی و همیشه در پیش چشمانم باشی.