رباعی شمارهٔ ۳۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عمق عشق و وابستگی خود به معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که تنها در صورت فکر کردن به لب‌ها و میانه معشوقش، می‌تواند به خود و وجودش پی ببرد. همچنین، یادآوری محبت معشوقش برای او چنان اهمیت دارد که فقط در اندیشه خاک آستان او، می‌تواند به یاد و فراق وی بپردازد. به طور کلی، شعر احساس عمیق عشق و نیاز به معشوق را به تصویر می‌کشد.
بینم دل خویش گر دهانت اندیشمیابم تن خویش گر میانت اندیشم
هوش مصنوعی: اگر به دل خود توجه کنم، به وجودم پی میبرم و اگر به تو فکر کنم، وجود مرا مییابم.
یادم ناید ز سر به جان و سر توالا که ز خاک آستانت اندیشم
هوش مصنوعی: یادم نمیآید که از جان و سر تو چه احساسی داشتم، جز این که همیشه به خاک درگاه تو فکر میکنم.