رباعی شمارهٔ ۳۵۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق احساسات و درد ناشی از عشق و جدایی است. شاعر به سوز و آتش درون خود اشاره می‌کند و از غم معشوقه صحبت می‌کند. او از دیگران می‌خواهد که به درد و رنج او اشاره نکنند، زیرا او خود به خوبی از آن آگاه است و هر لحظه در حال تجربه آن است.
می‌سوز تو خرمن شکیبایی منتا می‌نهم از غم تو خرمن خرمن
هوش مصنوعی: غم و احساسات من نسبت به تو مثل آتشی است که همه صبر و تحملم را میسوزاند، و این درد و اندوه را تا جایی تحمل میکنم که روی هم انباشت شده و به دلم سنگینی کند.
دامن به حدیث درد من باز مزنمن دانم و اشک لعل دامن دامن
هوش مصنوعی: از باز کردن صحبت درباره درد من خودداری کن، من خودم از آنچه در دل دارم باخبرم و میدانم که اشکهایم مثل لعل (گوهر قرمز) بر دامنم جاری میشود.