رباعی شمارهٔ ۳۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس عمیق خود نسبت به معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که نفس و زندگی‌اش در کنار معشوق بوده و این ارتباط برایش بسیار ارزشمند است. همچنین می‌گوید که جدایی از معشوق به اندازه‌ای دردناک است که حتی فکر وصال نیز برایش دشوار است. در نهایت، او دعا می‌کند که ای کاش بتواند دوباره لحظات شاد زندگی را با معشوق تجربه کند.
ای راحت آن نفس که جان زد با تویک داو دلم در دو جهان زد با تو
هوش مصنوعی: ای دلشاد کننده، نفس تو به قدری راحتبخش است که جان من هم زمانی که با تو بود، به خود افتخار کرده است. دل من در دو دنیا به خاطر وجود تو شعف و شادمانی را تجربه کرده است.
هجر تو چنین است اگر وصل بودیارب که چو عیشها توان زد با تو
هوش مصنوعی: اگر جدایی تو چنین باشد، ای کاش پیوندی بود تا بتوانم با تو لحظات خوشی را سپری کنم.