رباعی شمارهٔ ۳۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعری از علاقه و ارادت عمیق خود به معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید اگر سعادتی به او برسد، جانش را فدای او می‌کند و برایش حاضر است هر کار و تلاشی انجام دهد. همچنین به تضاد بین خود و محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که گاهی به او مثل زمین تعظیم می‌کند و گاهی مانند فلک در دور او می‌چرخد. این اشعار نشان‌دهنده عشق و وفاداری شدید شاعر به معشوق است.
گر هیچ سعادتم رساند بر توجان پیش کشم مباش گو در خور تو
هوش مصنوعی: اگر هیچ خوشبختی به من نرسد، جانم را برای تو قربانی میکنم؛ اما تو نگو که این برای تو مناسب نیست.
گاهی چو زمین بوسه دهم بر پایتگاهی چو فلک گردم گرد سر تو
هوش مصنوعی: بعضی وقتها با عشق و احترام در برابر تو زانو میزنم و گاهی نیز همچون ستارهای در آسمان، دور سرت میچرخم و به تو توجه میکنم.