رباعی شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی از سبک و قدمت ادب فارسی حکایت دارد. شاعر به دست خداوند اشاره می‌کند که به هنگام سجود و عبادت، کمال و جود را به ارمغان می‌آورد. همچنین اشاره‌ای به خوبی و عشق موجود در دنیای هستی دارد و می‌گوید که هر چیزی که از این وجود برمی‌خیزد، بوی خوش و روح‌نوازی دارد. شاعر تأکید می‌کند که حتی به عنوان مثال، یک دستار ساده نیز که در خدمت به خدا باشد، از خود عطر و بوی دلنشینی به جا می‌گذارد. در کل، شعر بر اهمیت عشق و خدمت در مسیر عرفانی تأکید دارد.
دست تو که جود در سجود آید ازوسرمایهٔ نزهت وجود آید ازو
هوش مصنوعی: دست تو که با بخشش و مهربانی میآید، از آن منبع نعمت، زندگی و آسایش به وجود میآید.
دستارچه‌ای که یک دمش خدمت کردتا نیست نگشت بوی عود آید ازو
هوش مصنوعی: دستارچه‌ای که لحظهای در خدمت ما بود، اکنون که دیگر نیست، بوی عود از آن به مشام میرسد.