رباعی شمارهٔ ۳۷۵
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به وصف ویژگی‌های منفی و زشت برخی افراد می‌پردازد. او آنها را به سیاراتی مانند مریخ و زحل تشبیه می‌کند که گاهی درخشان و گاهی تاریک هستند. همچنین به غیبت و نمامی (چاپلوسی و بدگویی) آنها اشاره دارد، و آنها را به آفتاب و ماه نسبت می‌دهد که به طور مداوم در حال رصد و ایجاد مشکلات برای دیگران هستند. در کل، این ابیات به نقد رفتاری ناپسند می‌پردازد.
ای نحس چو مریخ و زحل بی‌گه و گاهچون زهره غرو چو مشتری غره به جاه
هوش مصنوعی: ای بدی تو همچون سیارات مریخ و زحل در بیزمانی و ناهماهنگی هستی، و مانند زهره در وقت غروب، و همچون مشتری که به خاطر مقام و جاه خود مغرور شدهای.
چون تیر منافق نه سفید و نه سیاهغماز چو آفتاب و نمام چو ماه
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که مانند تیر یک فرد منافق، نه به روشنی و بیگناهی و نه به تاریکی و فساد مشخص نیست. این فرد میتواند به راحتی دیگران را فریب دهد و حقایق را پنهان کند، مانند آفتاب که نور خود را میپراکند و در عین حال میتواند باعث سایهها شود، و مانند ماه که در شب نور میتاباند اما همیشه ما را از واقعیات دور می‌کند.