رباعی شمارهٔ ۳۷۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و روشنی چهره معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که همه‌ی روزها و شب‌ها برایش بی‌معناست. همچنین، وقتی که چشم از معشوق خود برمی‌دارد، راه را ناامید و تیره می‌بیند و شب‌های جدایی از او را به عنوان روزهایی سیاه توصیف می‌کند.
با روز رخ تو گرچه ای روت چو ماهاز روز و شب جهان نبودم آگاه
هوش مصنوعی: اگرچه چهرهات چون ماه درخشان است و روز را روشن می‌کند، اما من در پی این زیباییات از جریان روز و شب بیخبر ماندهام.
بنمود چو چشم بد فروبست این راهشبهای فراق تو مرا روز سیاه
هوش مصنوعی: زمانی که چشم بد از دیدن خود بازماند، راه شب‌های دوری تو برای من به مانند روزی تاریک و سیاه شد.